Léttmeti á mánudegi

Gamli presturinn var orðin svo þreyttur á framhjáhalds-játningum sóknarbarna sinna í skriftarstólnum að sunnudag einn hélt hann þrumuræðu yfir þeim og sagði að hann þyldi ekki að heyra orðið framhjáld einu sinni enn, annars myndi hann hætta störfum í sókninni. En gamli presturinn var vinsæll og fólk vildi fyrir alla muni hafa hann áfram svo sóknarformaðurinn í samráði við gamla prestinn lét það boð út ganga að þeir sem vildu skrifta og játa framhjáhald myndu nota setninguna "ég datt á kirkjuveginum" í staðinn. Og allt gekk sinn vanagang þar til gamli presturinn dó. Nýr prestur var auðvitað ráðinn í hans stað og eftir fyrsta daginn í skriftarstólnum orðaði hann það við sóknarformanninn að eitthvað þyrfti að laga gangveginn upp að kirkjunni því fólk segðist sífellt vera að detta. Sóknarformaðurinn fór að flissa, en þá sagði nýji presturinn. "Þú ættir nú ekki að hlæja að þessu, konan þín hefur dottið þrisvar frá áramótum".

Vinaleið

Í Mbl., þ. 8. okt. sl., var frétt á forsíðu er bar fyrirsögnina, "Gjörbreyting á fíkniefnamarkaði á Íslandi." Í fréttinni er m.a. rætt við sýslumanninn á Keflavíkurflugvelli um að á þessu ári hefur lögregla og tollgæsla lagt hald á 40-60 þúsund skammta af amfetamíni. Hann velti því fyrir sér hvað hafi átt að gera við þetta efni og varpaði fram þeirri áleitnu spurningu hvort tilgangurinn hafi verið sá að koma það miklu magni í umferð að verðið lækkaði og með því móti stækka hóp neytenda með framtíðar-viðskipti í huga.

Magnið vekur óhug og ekki síst sú staðreynd að nýir notendur eru líklegastir til þess að koma úr hópi æskunnar. Í fréttinni var þess getið að augu almennings og Alþingis væru að opnast fyrir nauðsyn þess að efla löggæslu til þess að takast á við ógnina. Það er góðra gjalda vert og ekkert nema gott um það að segja. Þó verðum við að gera okkur grein fyrir því að á meðan er eftirspurn, þá er framboð. Því er ljóst að besta leiðin er að minnka eftirspurnina. Ef ekki væri eftirspurn, væri engin markaður og þá engin innflutningur.

Fjarstæðukennt kann einhver að hugsa með sér. Já e.t.v. langsótt en er ekki hverjum þeim sem forðað er frá því að ánetjast fíkniefnum bæði peninga og vinnu virði? Jú, tel ég að svar okkar flestra væri. Í hvers anda er slíkt, hvaða siðfræði er þar á bakvið? Jú kristin siðfræði. Jesús sagði að sá væri góður hirðir sem skildi eftir 99 sauði til þess að bjarga einum sem hefði villst af leið og góður hirðir myndi jafnvel láta líf sitt í sölurnar fyrir sauðina. Hann sagði líka orðin sem eru notuð til að kenna börnum umburðarlyndi og tillitsemi og nefnd eru "Gullna reglan" að það sem við vildum að aðrir menn gerðu okkur, það skildum við og þeim gjöra.

Páll sem er einn helsti höfundur Nýja testamentisins skrifaði stórkostlegt bréf um kærleikann þar sem hann sagði að sá sem hefði ekki kærleika væri eins og hljómandi málmur eða hvellandi bjalla. Það væri jafnvel svo að þó svo að einhver væri búinn hinum ýmsu kostum en hefði ekki kærleika, þá væri hann ekki neitt.

Þó svo að í gegnum aldirnar hafi nafn Krists verið notað til að fremja óhæfuverk og misbeita valdi þá er ljóst að kristin trú boðar kærleika, umburðarlyndi og jafnrétti. Hún er fagnaðar og friðarboðskapur sem á ekkert skilt við þau illvirki sem framin hafa verið í hennar nafni, enda hugmyndaflugið eitt sem takmarkar á hvern hátt menn misnota það sem gott er í eigin þágu.

Það er ljóst að kristin trú og kristin siðfræði á mikið erindi við æskuna. Hún boðar frið og fullvissu og með fullvissunni kemur tilgangurinn. Ungmenni sem hafa frið í hjarta sínu og fullvissu um tilgang lífsins, þurfa ekki á vímugjafa að halda. Hafna flest óheilbrigðu lífi.

Í Fréttabl. 10. okt. sl. var haft eftir varaformanni Siðmenntar, félags siðrænna húmanista á Íslandi, að tengsl barnaskóla og kirkju væru óeðlileg og bæri að stöðva tafarlaust. Tilefnið var bréf Siðmenntar til menntamálaráðherra þar sem athugasemdir eru gerðar við svokallaða Vinaleið þjóðkirkjunnar sem er starfrækt í nokkrum skólum. Að áliti Siðmenntar er Vinaleið trúboðsaðferð. Því neitar Biskup Íslands að segir Vinaleið vera sálgæsluverkefni á kristnum forsendum en ekki trúboð.

Ekki ætla ég að skrifa um Vinaleið þjóðkirkjunnar, heldur hafa álit á þeirri skoðun Siðmenntar að bola trúnni í burtu frá opinberum vettvangi barnanna okkar sbr. Skólunum og varpa fram þeirri spurningu hvort fólk sé virkilega þeirrar skoðunar að æskunni okkar sé betur borgið án Guðs? Eigum við e.t.v. að banna Gullnu regluna í skólunum vegna þess að hún á rætur sínar í Biblíunni? Mín skoðun er sú að við ættum miklu fremur að efla kristinfræði og heilbrigðan boðskap kristinnar trúar, heldur en að láta undan skoðunum sem þessum.

Það kann að vera að einhver telji það fjarstæðu að trúnni verði úthýst úr skólunum. Þá vil ég minna á að vegna andvaraleysis í bandarísku þjóðfélagi, áorkaði fámennur hópur því að bænir voru bannaðar í bandarískum skólum. Enda sagði Anne Graham Lotz, dóttir prédikarans, Billy Grahams, í þætti sjónvarpsstöðvarinnar CBS þ. 13 september 2001 á öðrum degi frá hryðjuverkinu á World Trade Center, aðspurð að ef Guð væri góður, hvernig gæti hann þá látið þetta gerast?

Hún svaraði því til að nú um nokkura ára skeið hefðu bandaríkjamenn kreppt hnefann á móti Guði og sagt: "Guð, við viljum þig út úr skólunum, út úr stjórnmálunum, viðskiptunum og burtu af torgunum. Og Guð sem er prúðmenni, hefði á hljóðan hátt bakkað út úr hinu þjóðlega, pólitíska og opinbera mannlífi. Og því, vegna óska þjóðarinnar, tekið í burtu sína blessandi og varðveitandi hendi." Hún sagði: "Við þurfum fyrst af öllu að snúa okkur til Guðs og segja, Okkur þykir miður að hafa komið fram við þig á þennan hátt og við viljum bjóða þér að koma inn í líf þjóðar okkar. Við viljum setja traust okkar á þig. Við höfum þá áletrun á myntinni okkar, við þurfum að setja það í framkvæmd."

Ég vil taka undir með Anne og segja að í baráttunni við allt það miður góða sem flæðir yfir landið okkar, þá þurfum við miklu frekar að snúa okkur til Guðs og gera hann að ríkari þætti í lífi okkar og barnanna okkar, í stað þess að bola honum út úr hinu almenna lífi.

Veitum og kennum börnunum okkar fagnaðarerindið um Krist, kennum þeim að Kristur vilji vera vinur þeirra og veita von og styrk í gegnum súrt og sætt. Þá tryggjum við um leið að sú gæfa sem fylgt hefur þessari þjóð mun fylgja henni um ókomna framtíð. Það er sönn vinaleið.

Nokkur heilræði

Sumir segja "Ég er bara svona" og yppa öxlum, en staðreyndin er sú að það er ekkert sem við getum ekki breytt við eigin hegðun. Í raun má breyta hreinlega öllu og það getum við gert svo lengi sem viljinn er fyrir hendi. Ef þér finnst sem svo að aðrir beri ekki nægilega virðingu fyrir þér þá gæti hjálpað að fylgja eftirfarandi atriðum:

1. Vertu alltaf hrein/n og snyrtileg/ur til fara. Fötin þurfa ekki endilega að vera dýr, en heil, pressuð og vel þrifin þurfa þau að vera. Gættu heilsu þinnar og sjáðu til þess að tennurnar séu alltaf hvítar og hreinar. Breitt bros gefur líka til kynna að þú njótir þess að vera í eigin félagsskap sem annarra.

2. Talaðu vandað mál. Ekki hika við að koma með jákvæðar athugasemdir um annað fólk, en gættu þess að vera einlæg/ur því það sjá allir í gegnum það ef þú ert það ekki.

3. Heilsaðu fólki vingjarnlega. Fólk kann vel að meta það og kveðjan verður endurgoldin.

4. Aldrei nýta þér veikleika annarra. Fólk ber ekki virðingu fyrir þeim sem bera ekki virðingu fyrir öðrum. Leyfðu fólki að halda virðingu sinni.

5. Ekki hegða þér eins og þú vitir allt. Fæstir kunna við yfirlæti.

6. Ekki eltast við tískubólur vegna þess að aðrir gera það. Veldu fyrir sjálfa/n þig og aðrir munu bera virðingu fyrir þér fyrir vikið.

7. Að bregðast rólega við þeim sem sýna þér vanvirðingu er alltaf góður leikur. Reyndu að skilja hvers vegna manneskjan er æst og reið eða í vörn. Að koma fram við aðra eins og þú vildir að aðrir kæmu fram við þig er góð leið til að þið náið niðurstöðu í málinu.

8. Mundu alltaf að við erum öll breysk, gölluð og með okkar vankanta. Það forðar þér frá því að líta niður á aðra.

9. Hafðu fókusinn alltaf fremur á fólki en hlutum. Hlutir geta horfið eyðilagst. Fólk er svo miklu mikilvægara og okkar sönnu verðmæti liggja ekki í því sem við eigumheldur í þeirri manneskju sem við erum.

Tekið úr tímaritinu "Birta"

Sigurður Rúnar Þórisson

Í Mbl., í dag var minningargrein um frænda minn Sigurð Rúnar Þórisson er lést þ. 19. ágúst sl., aðeins 24 ára gamall (á sama ári og Eddi minn) en hann hefði orðið 25 ára í dag. Ég þekkti ekki þennan frænda minn og veit af skrifum og ummælum að þar fór ég mikils á mis. Ótímabær dauði hans minnir á að við höfum ekki ráð á morgundeginum og því mikilvægt að við lifum hvern dag með það í huga sem skiptir okkur mestu máli, sem ég trúi að hjá flestum okkar séu ástvinir okkar.

Er ég las í gegnum minningargreinina hefði ég þurft að hafa hjarta úr steini ef hún hefði ekki átt að snerta við mér og hjarta mitt og tilfinningar skynjuðu þann mikla sársauka sem aðstandendur og vinir þurfa að ganga í gegnum. Hugur minn leitaði til frændfólks míns sem hefur misst svo mikið. Sársaukinn er meiri en nokkur fær skilið sem ekki hefur þurft að ganga í gegnum það sama og maður finnur að þó svo að maður vildi gefa huggun þá skortir bæði orð og verk og maður stendur máttlaus gagnvart slíkum harmi.

Eitt get ég þó gert og vil gera og langar til að biðja þig um að gera sem lest þessar línur. Það er að biðja Drottinn um að gefa líkn með þraut, að biðja Hann um að gefa huggun og styrk og umvefja Bóbó og Stínu og systkini Sigga með bænum að þau megi finna frið sem er æðri öllum skilningi, frið sem upphefur kringumstæður.

Miskunn Guðs er stærri og meiri en við mennirnir munum nokkurntímann skilja!

Ég skrifaði minningargreinina upp og birtist hún hér fyrir neðan (vona að mér fyrirgefist það):

"Elskulegur sonur okkar og bróðir, Sigurður Rúnar Þórisson, hefði orðið 25 ára í dag hefði hann lifað.

Hann lést 19. ágúst sl. og harmur, sár og nístandi tók við af venjulegu ferli daganna.

Allt hafði gegnið stóráfallalaust hjá fjölskyldunni á undangengnum árum og við foreldrarnir afar þakklát fyrir það. En á svipstundu var öll gleði og ró á burt er okkur var tilkynnt lát yngsta barnsins okkar.

Þessi drengur sem daginn áður ræddi glaður við okkur í síma og ætlaði að koma í mat um helgina sem framundan var.

Hann var líka búinn að kaupa hús með bróður sínum og hans fjölskyldu.

Bræðurnir voru eins og einn maður. Þeir ferðuðust saman, gerðu áætlanir og unnu saman. Bróðirinn sem eftir er syrgir sárt með systrum sínum og frændliði.

Við hrópum til Guðs. Okkur hefur verið kennt að treysta honum. Við trúum því að sál drengsins okkar sé hjá Guði. Samt erum við ráðvillt og í sorg okkar og örvæntingu köllum við á barnið okkar, Siggi minn, elsku drengurinn okkar. Bara að við gætum fengið að finna nærveru þína, við syrgjum þig og tárin blinda okkur.

Ekkert verður eins og áður, lífið hefur misst ljóma sinn og lit. Það er ekki lengur gaman að hinu smáa og hversdagslega, eða að gera stórar áætlanir.

Drengurinn okkar átti stóran vinahóp. Þessir vinir hans hafa tekið höndum um okkur fjölskylduna og sýnt okkur á þessum dimmu dögum hve þeir mátu Sigga mikils. Guð blessi allt þetta unga fólk.

Við vitum að aðrir foreldrar hafa gengið í gegn um reynslu eins og okkar og munu gera, en það er eins og ekkert komist að nema eigin harmur. Við finnum að við erum sjálfhverf í sorginni.

Við erum frosin í ísköldum veruleika okkar.
Pabbi, mamma og systkinin."

Nýtt gullkorn

Við Sigrún höfum verið að fara í gegnum geymsluna okkar með það að markmiði að henda því sem má henda. Í þessari tiltekt rekst maður hins vegar einnig á það sem alls ekki má henda. Eitt af því var Dagbók Barnsins, dagbók sem við höfðum fyllt samviskusamlega út og varðaði miðjuafkvæmið, Guðna Pétur. Einn dálkurinn bar heitið Orðaforði. Þar hafði ég skrifað er ég spurði hann, 3ja ára gamlan, hvort hann fyndi hjartað slá, svar hans var á þess leið: Nei, það dinglar bara!

Vantrúarofstæki

Sunnudaginn 1. október birti Fréttablaðið bakþanka Davíðs Þórs Jónssonar. Mér fannst Davíð hitta naglann á höfuðið og ákvað að deila því með ykkur: